پژوهش

درمورد حوادث درزمان رژیم کمونیستی در افغانستان تردید های بسیار وجود دارد. قراةت های مختلف ومتضادی.

ازیکسو سندی در قالب رسمی دولتی وجود دارد از سوی دیگرپژوهش هایی از سازمانهای معتبر چون اداره عالی مهاجرین سازمان ملل و سازمان عفو بین الملل.

بگونه خاص در مورد عملکرد سازمان های دولتی خاد و واد نظریات مختلف وجود دارند.

چگونه امکان دارد که جهت های مختلف به نتیجه گیری های متفاوت میرسند؟

پژوهش ما بدین معطوف است که مردم دران دوره واقعا چی را از سر گذشتانده اند. ما در جستجوی واقعیت ها هستیم.

این پژوهش شکل فعال دوجانبه صحبت ها و حکایات شفاهی را دارد. از جمله ما با صد قربانی رژیم کمونستی، کارمندان سابق دولت و متخصصین هالندی صحبت میکنیم. مهم اینست که برای هر شاهد زمینه کامل مساعد میگردد تا حکایاتش را شریک سازد. این حکایات بگونه مصاحبات ویدیویی ثبت میگردند. تنها در حالات استثنایی مصاحبه انهایی که نمیخواهند هویت شان برملا گردد بگونه صوتی ثبت میگردد.

برخلاف اسناد بی جان وطویل سایز سازمان ها برای ما اهمیت دارد که مصاحبه شونده یا معلومات دهنده  یک چهره، یک ادرس تصویری باشد.

ما همه حکایات را با شفافیت، عواطف و ظرافت ها در مقابل چشمان بیننده قرار میدهیم. همزمان در طول مدتی که پژوهش جریان دارد به شاهدانی که تازه مراجعه میکنند ومیخواهند گواهی بدهند خوش امدید میگوییم.

ما بدین نظریم که چنین پژوهشی درمورد واقعاتی که در زمان رژیم کونیستی در افغانستان به وقوع پیوسته تا حال انجام نشده است.

ما درین مرحله مصروف کدام تحقیق کامل و همه جانبه علمی در مورد تاریخ افغانستان نیستیم بلکه با این پژوهش میخواهیم تا زمینه چنین تحقیق علمی مساعد گردد.